وقتی یه سر به آرشیوم می زنم و روزمرگی های گذشتمو می خونم ، حس می کنم چقدر دلم برای اون روزا تنگه . روزایی که از هر فرصتی برای نوشتن کارای روزانه ام به اینجا سر می زدم . انگار یه حال و هوای دیگه داشتم .

حالا خودمم به نتیجه ای می رسم که پریسا جون درباره نوشته هام به اون رسیده ، مدتیه فقط میام اهم اخبار رو می گم و میرم .

گاهی به علت دیر نوشتن هم بعضی از این به اصطلاح مهم ها هم از قلم می افته .

دلم یه روح آروم می خواد که بی دغدغه به روزمرگی هاش برسه .

 دلم یه آرامش مطلق می خواد ، گاهی فکر می کنم شاید تو این دنیا هیچ موقع به ارامش مطلق از اون دنیا هم که بی خبرم ، پس انگار باید قیدشو بزنم ، اما نه باز دلم پر می زنه برای لمس آرامش مطلق ....

خسته شدم از تکرار برخی مکررات و فکر کنم همین جلوی پیش رفتنمو تو زمان حال می گیره .

خسته شدم از دلداری دادن های خودم ...

خسته شدم ...

اما.................

امیدوارم به آینده ، امیدوارم به خدایی که آگاهترین به قلبم ، به رفتارام ، به حسم .....

پس ای خود خدا ، یه نگاهی ، گاهی ...

یادت نره خدا جون